LocationsМенің Қазақстандағы БҰҰДБ-дағы жолым
Екі чемоданнан жаңа белеске дейін
2026 ж. 26 June
Фото: Қазақстандағы БҰҰДБ/Салтанат Бөтеу
2023 жылдың жазында мен бар өмірімді екі чемоданға сыйғыздым. Оның ішінде айырылғым келмеген кітаптарым, әлі таныс емес климатқа арналған киімдерім және белгісіздікке толы үміттерім болды. Мен туған елімді артқа тастап, жеті жылдық еңбек жолыммен, таныс көшелермен және өмірімнің ажырамас бөлігіне айналған дүниелермен қоштастым. Менің бағытым – Астана қаласы еді. Бұл қала туралы аз білетінмін, ал Қазақстан мен үшін мүлде жаңа ел болатын. Не күтіп тұрғаны жайлы нақты жоспарым да, байланыстарым да, ақпарат та жоқ еді. Бірақ менде бір күшті себеп болды – сүйіспеншілік пен өмірді қайта бастауға деген батылдық.
Жаңа ортаға бейімделген соң, шынайы өмір өз талаптарын қоя бастады. Жергілікті тілді шектеулі деңгейде біле отырып жұмыс табу мен ойлағаннан әлдеқайда қиын болып шықты. Көптеген жаңадан келген адамдар сияқты мен де алдымнан шыққан алғашқы мүмкіндікті пайдаландым. Алайда бұл мен күткендей мүмкіндік болмады және көп ұзамай тек үміттің өзі жеткіліксіз екенін түсіндім. Егер болашағымды құрғым келсе, алға жылжи беруім керек еді – тура мағынасында да, ауыспалы мағынасында да.
2024 жылдың көктемінде мен бөліп төлеу арқылы велосипед сатып алдым. Ол кезде бұл мен жасай алатын ең ірі инвестициялардың бірі болатын. Осылайша мен азық-түлік жеткізу саласында жұмыс істей бастадым. Бұл жай ғана жұмыс емес еді – бұл өмір мектебі болды. Астананың көшелері мені қаламен таныстырды. Адамдар мәдениетті түсінуге көмектесті. Күнделікті қарым-қатынас тілді меңгеруіме ықпал етті. Ең бастысы, бұл тәжірибе маған кез келген еңбекті, оны атқарып жүрген әрбір адамды және өмірді нөлден бастап құру үшін қажет күш-жігерді құрметтеуді үйретті.
«Содан кейін қыс келді. Астананың қысы ұмытылмас кезең екен. Мұнда жай ғана суық емес – қыс бүкіл өмір ырғағын баяулататындай әсер қалдырады. Жел киімнің барлық қабатынан өтіп, қысқа қашықтықтың өзі ұзақ көрінеді. Дегенмен дәл осы маусымда мен басқа бір ерекше құндылықты байқадым – адамдардың жылылығын. Мен жиі айтамын: жергілікті тұрғындардың мейірімділігі ең суық күндердің өзін жылыта алады.»
Бір күні бос жұмыс орындары жарияланған хабарландыруларды қарап отырып, «Қазақстандағы БҰҰДБ – АКТ жөніндегі маман» деген хабарландыруды көрдім. Сол сәтте өткен жазда БҰҰ ғимаратының жанынан өтіп бара жатып, іштей: «Мүмкін, бір күні мен де осында жұмыс істеу мүмкіндігіне ие болармын», – деп ойлағаным есіме түсті. Бұл арман шындықтан алыс көрінгенімен, өтінім бердім. Көптеген сәтсіз әрекеттерден кейін үміттің өзі де сақ болуды үйренеді екен.
«Мүмкін, бір күні мен де осында жұмыс істеу мүмкіндігіне ие болармын».
Әңгімелесуге шақыру туралы хабарлама автобуспен кетіп бара жатқанымда келді. Келесі аялдамадан түсіп, таңданыстан орнымда біраз тұрып қалғаным әлі есімде. Сол сәтте қуанышымды бөлісу үшін жұбайыма қоңырау шалдым. Кейін әңгімелесу кезеңдері өтті. Ал артынан жұмыс туралы ұсыныс келді.
БҰҰ ғимаратына алғаш кірген күнімде толқу мен күмән қатар болды. Өзіме: «Менің тәжірибем жеткілікті ме? Бұл ортаға сай келе аламын ба?» деген сұрақтарды қойдым. Бірақ мені қолдау, ашықтық және шынайы адами қарым-қатынас қарсы алды. Маған сенім артқан, жігерлендірген және кәсіби өсуіме жағдай жасаған әріптестерді кездестірдім. Бұл атмосфера менің ойлауымды өзгертті: мен өз орнымды дәлелдеуге емес, қалай үлес қоса алатынымды ойлауға көбірек мән бере бастадым. Бұл маған сенім берді. Мотивация сыйлады. Жұмысқа тек міндеттерімді орындау үшін емес, ортақ іске үлес қосу үшін келуге ынталандырды.
Фото: Қазақстандағы БҰҰДБ/Салтанат Бөтеу
Бүгінде, бір жылдан кейін, менің рөлім лауазымдық міндеттерімнің шеңберінен асып түсті. Мен өзімді дамытуға ұмтылып, бастамашыл болып, экологиялық тұрғыдан жауапты тәжірибелер мен экологиялық таза жұмыс ортасын қалыптастыруға бағытталған идеяларды қолдай бастадым. Осындай ұйымдағы күнделікті шағын әрекеттердің өзі әлдеқайда ауқымды өзгерістерге ықпал ете алатынына көзім жетті.
Менің БҰҰДБ Қазақстандағы жолым түзу әрі жеңіл болған жоқ. Бұл жол белгісіздікпен, үздіксіз үйренумен, төзімділікпен және жолыққан көптеген адамдардың жанашырлығы арқылы қалыптасты. Және мен бір нәрсеге шын жүректен сенемін: бір күні менің келісімшартым аяқталған күннің өзінде, біз бірге жасап жатқан дүниенің нәтижесі – қаншалықты қарапайым көрінсе де – сақталып қалады. Ол жақсырақ бүгінгі күнді қалыптастыруға, орнықты болашаққа және баршаға ортақ дені сау ғаламшарға үлес қоса береді.
Фото: Қазақстандағы БҰҰДБ