တိုးတက်မှုဆိုသည်မှာ အမျိုးသမီးများ မည်မျှအထိ ပိုမိုသည်းခံတောင့်ခံနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်အပေါ်တွင် တိုင်းတာ၍မရနိုင်ပေ။ ယင်းသည် ၎င်းတို့ထမ်းပိုးထားရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို လျှော့ချပေးနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိနှင့် ၎င်းတို့၏ ရွေးချယ်ခွင့်များကို တိုးချဲ့ပေးနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည့်အချက်သာ ဖြစ်ရပါမည်။ ဤသို့သော မညီမျှမှုများသည် ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်သောအရာများ မဟုတ်ကြပါ။ ၎င်းတို့သည် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးအစီအစဉ်များကို မည်သို့ပုံဖော်ရေးဆွဲမည်၊ မည်သို့ဘဏ္ဍာငွေထောက်ပံ့မည်၊ မည်သို့တိုင်းတာမည်ဆိုသည့်အချက်များအပေါ် စနစ်တကျ သေချာစွာရွေးချယ် ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဖြေရှင်းကျော်လွှားနိုင်သည့် အတားအဆီးများသာ ဖြစ်ကြပါသည်။
 

ပံ့ပိုးကူညီမှုများမှသည် ပိုမိုကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းနှင့် ရွေးချယ်ခွင့်များဆီသို့ လမ်းဖွင့်ပေးခြင်း

UNDP တွင် လုပ်ဆောင်နေသော ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ငန်းများသည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်များကို ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့ဆက်သွားရန် မည်မျှအထိ လိုအပ်နေသေးသည်ကိုလည်း ပြသနေသည်။ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၏ တတိယသုံးလပတ် ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိုက်ပျိုးရေးအခြေခံ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ ပံ့ပိုးကူညီမှုများသည် ကျေးလက်နှင့် မြို့ပြလူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများရှိ အမျိုးသမီးပေါင်း ၁၅၁,၀၀၀ ကျော်ထံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အမျိုးသမီးပေါင်း ၃,၁၀၀ ကျော်သည် နည်းပညာနှင့် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရပ်ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ရရှိခဲ့ကြပြီး လုပ်အားပေး ကာလတိုဝင်ငွေရရှိရေးလုပ်ငန်း (Cash for Work) မှတစ်ဆင့် အမျိုးသမီးပေါင်း ၅,၁၀၀ ကျော်အား ကာလတိုဝင်ငွေများ ပံ့ပိုးပေးနိုင်ခဲ့သည်။ UNDP အနေဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အသေးစားစီးပွားရေးလုပ်ငန်း အဖွဲ့ပေါင်း ၁၉၆ ဖွဲ့ကို ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့ပြီး လူဦးရေ ၁,၇၇၀ ကျော်ထံသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရာ ၎င်းတို့အနက် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝင်ငွေနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများအပြင် UNDP သည် အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများတွင် ပိုမိုတက်ကြွစွာ ပါဝင်လာနိုင်စေရန်အတွက်လည်း ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ ဒေသတွင်းပါဝင်ဆောင်ရွက်မှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်မှုများကို ပံ့ပိုးပေးသည့် လူမှုအဖွဲ့အစည်းများနှင့် လုပ်ငန်းယန္တရားများမှတစ်ဆင့် အမျိုးသမီးပေါင်း ၆,၄၀၀ ကျော်ထံသို့ ရောက်ရှိပံ့ပိုးပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကိန်းဂဏန်းများသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။ ယင်းတို့သည် အမျိုးသမီးများအနေဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းများ၊ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များတွင် ပိုမိုပြောရေးဆိုခွင့်ရရှိလာစေမည့် အခွင့်အလမ်းများကို ရရှိလာကြကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခွင့်ရရှိခြင်းသည် ဘက်စုံပြောင်းလဲတိုးတက်ခြင်း (Transformation) နှင့် တစ်ထေရာတည်း မတူညီပါ။ သင်တန်းတက်ရောက်ခွင့် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုရရုံမျှဖြင့် အခကြေးငွေမရရှိသော ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို အလိုအလျောက် ကျော်လွှားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ရန်ပုံငွေထောက်ပံ့ကြေး ရရှိရုံမျှဖြင့်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ယင်းမှရရှိလာသည့် ဝင်ငွေအပေါ် မိမိကိုယ်တိုင် စီမံခန့်ခွဲပိုင်ခွင့်ကို အလိုအလျောက် ရရှိသွားမည်မဟုတ်ပါ။ လူမှုအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတွင် အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ခွင့်ရရှိရုံမျှဖြင့်လည်း ၎င်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလာမည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

ဤအချက်သည်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ငန်းများကို ပိုမိုစနစ်တကျ သေချာစွာ ပုံဖော်လုပ်ဆောင်ရမည့် အပိုင်းဖြစ်သည်။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုဆိုင်ရာ အစီအစဉ်များသည် အမျိုးသမီးများ၏ အချိန်၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုတာဝန်၊ သွားလာလှုပ်ရှားနိုင်မှုနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုဆိုင်ရာ အကန့်အသတ်များကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ အမျိုးသမီးဦးဆောင်သော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည် ထောက်ပံ့ကြေးများသာမက ဈေးကွက်၊ ဘဏ္ဍာရေး၊ နည်းပညာနှင့် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုဆိုင်ရာ ပိုင်ဆိုင်မှုများကိုပါ ရယူသုံးစွဲနိုင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဒေသတွင်း ယန္တရားများသည် အမျိုးသမီးများအား ရိုးရှင်းစွာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်စေရုံမျှမကဘဲ အဓိကဦးစားပေးရမည့်အချက်များနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိလာစေမည့် အခွင့်အလမ်းများကို ဖန်တီးပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စောင့်ကြည့်လေ့လာဆန်းစစ်မှုများသည်လည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှုထက် ကျော်လွန်၍ ဝင်ငွေအပြောင်းအလဲများ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုများအပေါ် စီမံခန့်ခွဲခွင့်၊ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် (Agency)၊ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု၊ ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် အချိန်ပေးနိုင်မှု စသည့်အချက်များအပေါ် ပြောင်းလဲလာမှုများကိုပါ ရှုမြင်သုံးသပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် ကျရောက်သော ကမ္ဘာ့ကျေးလက်အမျိုးသမီးများနေ့ (International Day of Rural Women) တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမျိုးသမီးများ၏ ထမ်းပိုးထားရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို စိတ်ကူးယဉ်မွန်းမံမနေဘဲ ၎င်းတို့၏ စွမ်းဆောင်ပေးဆပ်မှုများကို ဂုဏ်ပြုချီးကျူးကြရမည် ဖြစ်သည်။ မြန်မာနိုင်ငံရှိ အမျိုးသမီးများသည် မိသားစုများနှင့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများကို စုစည်းထိန်းသိမ်းထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်မှာ ၎င်းတို့အား အဆုံးမရှိ ဆက်လက်၍ "ကြံ့ကြံ့ခံ" ပေးနေရန် တောင်းဆိုနေဖို့ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့တွင် နိုင်ငံတော် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနှင့် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်တည်ဆောက်နိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များ၊ အခွင့်အရေးများနှင့် အသံများ ရှိလာစေရန် အာမခံချက်ပေးဖို့သာ ဖြစ်ပါသည်။